Écrits

SONIC SCENES, 2025
Etcetera no. 181
Guest edited by Myriam Van Imschoot & David Helbich
With Simon Baetens

100 pages
22 contributions
Dutch / English
ISSN 0774-2738

In dit essay reflecteert Myriam Van Imschoot op de nalatenschap van stemtherapeut,Jean-René Toussaint. Aan de hand van herinneringen aan zijn lessen, een bredere geschiedenis van experimentele stempraktijken en haar eigen artistieke parcours onderzoekt ze hoe de stem een belichaamde praktijk van luisteren, verbinding en collectieve transformatie kan worden.

Oorspronkelijk gepubliceerd in Sonic Scenes, een themanummer van Etcetera (#181, 2025) over geluid in de podiumkunsten, samengesteld door Simon Baetens, David Helbich en Myriam Van Imschoot.

In this essay, Myriam Van Imschoot reflects on the legacy of voice practitioner Jean-René Toussaint. Moving between memories of his teaching, a broader history of experimental vocal practices and her own artistic trajectory, she traces how the voice can become an embodied practice of listening, relation and collective transformation.

Originally published in 'Sonic Scenes', a special of Etcetera (#181, 2025) on sound in the performing arts, curated by Simon Baetens, David Helbich and Myriam Van Imschoot.

‘Sorts of Concerts. newpolyphonies: tijdelijke ruimte in de Manchesterstraat’, gesprek met Myriam Van Imschoot en Irena Radmanović, in: Louis Paul Boonkring (red.), Schop de mensen een geweten. Van Freire tot Facebook, Brussel: Louis Paul Boonkring, 2025, pp. 145–148.

In Schop de mensen een geweten. Van Freire tot Facebook brengt de Louis Paul Boonkring uiteenlopende Brusselse organisaties en burgerinitiatieven samen die elk op hun manier nieuwe vormen van engagement, solidariteit en gemeenschapsvorming ontwikkelen. Naast onder meer Réseau ADES, ATTAC, Cinema Nova, MetX en Toestand wordt ook het tijdelijke ruimteproject van newpolyphonies in de Manchesterstraat voorgesteld als een inspirerende praktijk. Het project geldt als een best practice omdat het artistieke creatie, gedeeld ruimtegebruik en gemeenschapsvorming niet als afzonderlijke doelstellingen behandelde: door praktijken open te stellen, middelen te delen en verantwoordelijkheid te combineren met zelforganisatie ontstond een hybride omgeving waarin ontmoeting en experiment op zichzelf al artistieke en maatschappelijke waarde kregen. Tegelijk maakt het voorbeeld de kwetsbaarheid zichtbaar van dergelijke initiatieven binnen tijdelijke bezetting en stedelijke gentrificatie.

In this essay for Etcetera, Sébastien Hendrickx reflects on Nocturnes for a Society as a “beautiful, subdued nocturne” composed in time, space and collective attention. Starting from the question of the avant-garde today, he follows how amateur practice, deep listening, sleeping, eating and sound-making become part of a shared nocturnal experiment.
The essay asks what kind of social imagination can emerge when eighty strangers spend the night together without clock time or conductor.

Artikel bevindt zich ook online, Etcetera #173

In mei ging Nocturnes for a Society van Myriam Van Imschoot en Lucas van Haesbrouck in première tijdens het Kunstenfestivaldesarts. Een tachtigtal mensen verzamelde toen kort voor zonsondergang in een vrijstaand gebouw aan de oever van het Brusselse kanaal, om er deel te nemen aan een geluidsperformance die een half etmaal later eindigde, kort na zonsopgang aan de overkant van het water. Een groot deel van die tijd kon het publiek slapend doorbrengen. Hoe was deze mooie, ingetogen nocturne precies gecomponeerd in tijd en ruimte? En welke maatschappelijke verbeelding riep ze op?