writing

In deze recensie voor Pzazz beschrijft Elie Agniel hoe Nocturnes for a Society vanuit een schijnbaar eenvoudige opdracht — samen slaapmuziek maken — uitgroeit tot een zorgvuldig gecomponeerde nachtelijke ervaring.
De tekst volgt hoe objecten, stemmen, ruimtes, licht, omgevingsgeluid en subtiele instructies de aanwezigen geleidelijk tot een tijdelijke gemeenschap vormen.
Agniel toont hoe Myriam Van Imschoot en Lucas van Haesbroeck zelfs het toeval zo precies orkestreren dat de voorstelling zich ongemerkt uitbreidt tot de stad rondom K1.

In this review for Pzazz, Elie Agniel follows how Nocturnes for a Society becomes much more than a simple exercise in making sleep music together.
Through objects, voices, spaces, light and ambient sounds, he describes how the people present gradually form a temporary community.
The text reveals how carefully Myriam Van Imschoot and Lucas van Haesbroeck prepare every detail — including what first appears to be coincidence.

In this essay for Art Même n° 86, Séverine Janssen situates Myriam Van Imschoot’s work within a broader ecology of voices. Moving between vocal experimentation, cultural transmission, bioacoustics and collective performance, Janssen traces how projects such as YOUYOUYOU, HELfel, What Nature Says? and newpolyphonies explore voice as a site of play, crisis and healing. The text offers one of the most comprehensive readings of Van Imschoot’s artistic trajectory to date.

Biblio: Art Même, no. 86, dossier section, pp. 9–11.

newpolyphonies, a new work by Myriam Van Imschoot, was created in close collaboration with the four vocalists of the ensemble HYOID. Together they created a sound artwork based exclusively on sounds of the human body — though by no means only on singing.

Much of the process took place indirectly, as the coronavirus crisis made live collaboration difficult. An alternative version of the performance, presented at Kunstencentrum Buda in Kortrijk, was therefore not live, but took the form of an installation. Even then, it was already striking how spatially the work had been conceived. At the first live performance in Antwerp [sic]*, that aspect became even more pronounced through the contribution of fifteen additional “amateur” voice artists.

In Etcetera omschrijft Pieter T’Jonck newpolyphonies als een ervaring waarin het theater verandert in een klankruimte, een resonant lichaam van adem, gezoem, vibraties en nabijheid. Dit nieuw werk van Myriam Van Imschoot in nauwe samenwerking met de vier vocalisten van het ensemble HYOID, creëert een klankwerk dat uitsluitend gebaseerd is op geluiden van het menselijk lichaam — al gaat het daarbij geenszins alleen om zang.